ul. Daszyńskiego 3, dom mieszkalny

Położenie:
We wschodniej części miasta, na terenie Przedmieścia Malborskiego, rozwiniętego w XIX i pocz. XX wieku w kierunku południa i wschodu wzdłuż obecnej ul. Warszawskiej (Hindenburgstrasse), gdzie na dużych parcelach lokowano reprezentacyjne budowle użyteczności publicznej i rezydencje wyższych urzędników regencji. Po przekroczeniu torów kolejowych wiaduktem w ciągu jezdni, ulica zmienia swój charakter, budynki oddalają się od osi jezdni, tracą swój reprezentacyjny charakter, detal jest skromniejszy, formy bardziej typowe. Kamienice mają duże gabaryty i przeważnie 3 kondygnacje. Obecna ulica Daszyńskiego (przed 1945 Moltke Strasse, po 1945 ul. Okrzei) przebiega równolegle do torów kolejowych po ich wschodniej stronie, znacznie powyżej poziomu torowiska. Zabudowana jest wyłącznie po stronie wschodniej, budynki wznoszono na równoległej do jezdni linii regulacyjnej w końcu XIX i pocz. XX wieku. Pierzeja tej ulicy stanowi swoistą enklawę budowlaną wschodniej części miasta (poza ul. Warszawską zabudowywaną już w pocz. XIX w.). Dom nr 3 rozpoczyna pierzeję od strony północnej, od północy dobudowano doń współczesny dom jednorodzinny. Od jezdni oddziela go zaniedbany trawnik, przy wjeździe na podwórze ok. 100-letnia lipa.

Określenie obiektu/funkcja:
Dom mieszkalny, wielorodzinny.

Przed 1945 rokiem:
Kamienica czynszowa.

Historia/Datowanie:

Kamienica wzniesiona w końcu XIX wieku, wraz z pozostałą zabudową wschodniej pierzei dawnej Moltke Strasse.

Opis:
Kamienica murowana z cegły ceramicznej, tynkowana, w całości podpiwniczona, trójkondygnacjowa z wysokim szczytem frontowym, dwukondygnacjowym ryzalitem na osi głównej, cofniętym aneksem klatki schodowej. Nakryta płaskim dachem pokrytym papą, ryzalit od frontu z daszkiem pulpitowym. Wzniesiona na rzucie prostokątna z ryzalitem na planie trapezu od zachodu, prostokątnym aneksem klatki schodowej od południa, cofniętym w stosunku do lica fasady.

Wyboru dokonał Bogumił Wiśniewski Główny Specjalista ds. Ochrony Zabytków w Urzędzie Miejskim w Kwidzynie, na podstawie: Kwidzyn - Katalog Zabytków Architektury, Maria Gawryluk, Dariusz Barton, 1996, oraz z tzw. Białych Kart Obiektu.