Robert Kurdziel

Robert Marian Kurdziel urodził się 28 sierpnia 1911 roku w Nowym Sączu, w rodzinie Andrzeja i Marii, z domu Buchmelter, Kurdzielów. W 1927 roku ukończył nowosądeckie gimnazjum. Uczył się w Lwowskim Konserwatorium w latach 1928-1930 w klasie skrzypiec. W latach 1956-59 odbył 3-letnia zaoczne studia specjalizując się w zakresie muzyki – śpiewu, uzyskując kwalifikacje zawodowe do nauczania w szkołach podstawowych.
Od 1938 roku i w czasie wojny, pracował w Sądzie Okręgowym w Tarnowie. Pod koniec lat czterdziestych, zatrudnił się, jako rachmistrz w Fabryce Wagonów PAFAWAG we Wrocławiu. Podobną funkcję pełnił również w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego w Szczecinie. Z początkiem lat pięćdziesiątych, został tam muzykiem Państwowej Filharmonii. Dusza globtrotera, nie pozwalała mu usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Jako artysta, koncertował w wielu miejscowościach, brał udział w wieczorkach słowno-muzycznych Funduszu Wczasów Pracowniczych. Los rzucił go do Grudziądza, a wkrótce ponownie na Dolny Śląsk, gdzie w Przedsiębiorstwie Zmechanizowanych Robót Ziemnych był referentem do spraw BHP. Na chwilę, pomiędzy rokiem 1952, a 1953 pojawił się w Łodzi, w tamtejszych Zakładach Kamienia Budowlanego, by powrócić do opuszczonego wcześniej PAFAWAGU. W połowie lat 50, znowu Grudziądz i Fabryka Narzędzi, a zaraz potem GS SCH w Rogoźnie.Podróży w dziejach Roberta Kurdziela jest bez liku, wreszcie spokojną przystań osiągnął w Kwidzynie, gdzie na długie lata związał się z ukochaną muzyką oraz instytucjami oświaty i kultury. W tym mieście został nauczycielem Liceum Pedagogicznego, Państwowej Szkoły Muzycznej i Domu Kultury.
We wrześniu 1954 r. wraz z kolegami, nauczycielami Państwowej Szkoły Muzycznej w Kwidzynie postanowili założyć małą orkiestrę symfoniczną. Orkiestra doszła do perfekcji wykonawczej i zabłysła sławą i rozgłosem. Jednak wraz z odejściem ze stanowiska Ryszarda Matysiaka, ówczesnego kierownika PDK, zakończyła swoją działalność. W roku 1959, gdy PDK objęło nowe kierownictwo, zaangażował się znowu jako instruktor artystyczny i podjął się zorganizowania zespołu chóralno-tanecznego. Zaczęło się szukanie uzdolnionych muzycznie ludzi, a takich można było często znaleźć w istniejących trzech chórach przykościelnych. Rozpoczęły się pierwsze próby, na które początkowo przychodziło 4-6 osób, później stopniowo, również dzięki staraniom R. Kurdziela, który cały czas aktywnie poszukiwał członków zespołu, a także podsycał we władzach miasta wizję przyszłych koncertów z towarzyszeniem kapeli i ekip tanecznych, coraz więcej. Jako pierwsze opracowano melodie z regionu kaszubsko-mazurskiego i powiślańskiego, a następnie krakowskiego. Po upływie roku, gdy zespół okrzepł, zajął się organizacją kapeli ludowej, która miała być tłem dla tego śpiewno-tanecznego zespołu: szukaniem muzyków, harmonizowaniem utworów uprzednio opanowanych przez chór na kapelę ludową, łączeniem ich w konfiguracje harmoniczno-polifoniczne, układaniem harmonogramu przyszłych prób kapeli oraz kapeli z chórem. W tym czasie uczył w Liceum Pedagogicznym i w Państwowej Szkole Muzycznej, na działalność w PDK przeznaczając wieczory i noce. W skład kapeli wchodziło: 2 skrzypiec(czasem 3), 2 klarnety, kontrabas lub wiolonczela oraz fortepian. Po opanowaniu 32 pieśni z 86 zwrotkami nastąpiło pierwsze spotkanie obu zespołów, które okazało się artystycznym zwarciem dwóch zestrojonych i wspierających się dźwiękowo grup. Po kilku miesiącach zjawił się choreograf, Jan Właśniewski i z zapałem zabrano się do ćwiczeń tanecznych przed planowanym wyjazdem do Bułgarii. W ten sposób powstał zespól pieśni i tańca pod nazwą „Powiśle”, liczący około 40 osób. Inauguracyjny koncert odbył się 15 września 1962 roku, na wiecu zwołanym z okazji V Kongresu Związków Zawodowych.
Osobny rozdział to starania R. Kurdziela o utworzenie orkiestry dętej, organizowanie instrumentów, ich reperacja, szukanie muzyków. Tak stworzył i uporządkował gotową do działań i występów sekcję muzyczną przy PDK, aby w czerwcu 1963 roku przekazać pałeczkę młodszym.W połowie lat 70 przeszedł na emeryturę i powrócił do Nowego Sącza. Od czerwca 2008 roku korzystał z usług Domu Pomocy Społecznej. W zeszłym roku obchodził setną rocznicę urodzin w towarzystwie delegacji kwidzyńskiego Powiśla. Zmarł 26 marca 2012 roku w Nowym Sączu.

Opracowano na podstawie biogramu uzyskanego ze Szkoły Muzycznej, "Kropli Historii" nr 22 oraz materiałów własnych Pracowni Regionalnej; spisane przez Magdalenę Sadkowską