Piotr Połomski

Urodził się 11 września 1898 roku w Straszewie powiat Sztum.Ojciec Leon był rolnikiem, a jednocześnie działaczem polonijnym z Powiśla. Dziadek Piotra - Michał Połomski był uczestnikiem Powstania Styczniowego. Matka miała na imię Aniela, pochodziła z Meców. P. Połomski był najstarszym synem z trzynastoosobowego rodzeństwa. Do szkoły powszechnej od początku kwietnia 1905 roku do końca sierpnia 1907 roku uczęszczał w Straszewie i tu brał udział w pierwszym strajku szkolnym. Od początku września 1907 roku do końca marca 1912 roku uczył się w Trzcianie powiat Sztum i tu brał udział w drugim strajku szkolnym. Od 1913 roku był członkiem kółka rolniczego w Trzcianie.Przymusowo służył w armii pruskiej od 16.11.1916 do 12.02.1919 roku. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do domu rodzinnego i wstąpił do tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) formującej się na Powiślu. Miał przydział do oddziału szturmowego z zadaniem zlikwidowania silnych niemieckich posterunków na moście kolejowym koło młyna „Kaszarniak” w Kwidzynie i innych 8-miu posterunków na mostach z Kwidzyna do Prabut.Jako POW-iak był w kontakcie z dowództwem Powstania Wielkopolskiego, werbował przyszłych żołnierzy do powstania. Od 1918 roku był członkiem powiatowej Rady Ludowej i i dnia 18/19.06.1918 roku przygotowywał ludzi do walki w powstaniu, które odwołano wskutek zmiany marszruty armii gen. J. Hallera, a jego oddział rozwiązano.P. Połomski brał następnie czynny udział w organizowaniu propagandy przedplebiscytowej, ale już 25.01.1920 roku kwidzyński Grenzschutz wydał na niego wyrok śmierci. Ostrzeżony uciekł do Grudziądza i tam 30.01.1920 roku jako ochotnik wstąpił do 64 p.p.Jako zawodowy podoficer w stopniu sierżanta pełni służbę do czerwca 1939 roku. Rozkazem DOK z dnia 17.06.1939 roku został skierowany do batalionu Obrony Narodowej (ON) w Świeciu nad Wisłą na stanowisko szefa batalionu. Podczas wojny obronnej od 1 września 1939 roku jako chorąży brał udział w walkach pod Grudziądzem na odcinku Parski-Świerkocin-Owczarki i taktycznie podlegał dowódcy 65 p.p. i pełnił obowiązki adiutanta świeckiego baonu ON. Po rozbiciu Pomorskiej Brygady ON w dniu 04.09.1939 roku jako dowódca oddziału walczył ze swym oddziałem z Grudziądza przez las rudnicki, Migowo, Płużnicę dotarł 5 września do punktu zbornego w Toruniu, dokąd z okrążonego Grudziądza doprowadził czterdziestu żołnierzy.Przez Włocławek i Strzelce dotarł do Gostynina, a stamtąd do Warszawy i brał udział w jej obronie. Opiekując się sztandarem świeckiego baonu ON zakopał go w podziemiach łączących kościół garnizonowy im. „Pijarów” z budynkiem Wojskowej Kurii Biskupiej. W godzinach rannych 1 października 1939 roku dotarł do punktu zbornego gen. Przyjałkowskiego koło Pruszkowa, gdzie od tej chwili był jeńcem wojennym w obozie liczącym 25 tysięcy jeńców.Stamtąd już drugiego października wymaszerował z innymi jeńcami z Pomorza do Grodziska Mazowieckiego, skąd czwartego wyekspediowano jeńców transportem kolejowym do Bydgoszczy, gdzie przybyli 5 października i dalej silnie strzeżeni przybyli do Dragacza i przeszli pieszo przez most pontonowy i przybyli do obozu w grudziądzkiej cytadeli, gdzie było 6 tysięcy ludzi.P. Połomski zwolniony 11.10.1939 roku wyjechał do powiatu świeckiego i tam pracował na roli. Dnia 5.10.1943 roku wysłano go na roboty do Turyngii i Bawarii w Niemczech.Przy końcu wojny był w Monachium i piątego maja 1945 roku trafił do Amerykanów. W miejscowości Bamberg pełnił funkcję referenta depozytów, a następnie przez jeden rok był kwatermistrzem polskiego szpitala dla byłych jeńców wojennych w Langwasser i Norymberdze. Równocześnie od 27.04.1946 roku jest członkiem Polskiej Misji Rewindykacyjnej Dzieł Sztuki pod kierownictwem prof. Karola Estreichera.Jako wojskowy wiosną z 26 wagonami dzieł sztuki przybył do Krakowa i pełnił dalej służbę w LWP do września 1946 roku. Do Kwidzyna przybył 25.09.1946 roku i zamieszkał przy ulicy Kościuszki 12 m. 1. Pracę podjął w energetyce kwidzyńskiej jako kierownik działu administracyjno-gospodarczego. W połowie maja 1960 roku aktywnie uczestniczył w obchodach 40-tej rocznicy Plebiscytu. Reprezentował kwidzyński Oddział TRZZ jako wice przewodniczący. On też jako weteran witał zaproszonych gości. Na emeryturę przeszedł 15.09.1963 roku ale dalej pracował na pół etatu w Zarządzie Powiatowym TRZZ w Kwidzynie jako sekretarz i aktywnie działał w dwunastu Zarządach organizacji społeczno-politycznych m. in. TRZZ, TMZK, ZBoWiD, PAX itd.W 50-lecie Powstania Wielkopolskiego mianowany został do stopnia podporucznika. Zmarł dnia 06.07.1979 roku i pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Komunalnym w Kwidzynie. Za działalność niepodległościową i społeczną wyróżniony był 20-oma odznaczenia i odznakami honorowymi w tym: Krzyżem Kawalerskim OOP, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Niepodległościowym, Brązowym Krzyżem Zasługi.

Opracowano na podstawie materiałów R. Mechlińskiego.