o. Izydor Koźbiał

Pod koniec lipca 1945 roku o. Koźbiał otrzymał polecenie, aby udać się z Kalisza, gdzie przebywał od lutego 1945 roku, do Kwidzyna. Do Kwidzyna przybył z początkiem sierpnia, zastając kościół mocno zdewastowany i zabrudzony zabrał się do pomocy O. Edmundowi Grali wraz z kilkorgiem życzliwych rodzin - zarówno autochtonów jak i przesiedleńców ze Wschodu. 4 września 1945 roku doszło do poświęcenia kościoła św. Jana - dawnej katedry biskupów pomezańskich.otrzymawszy uprzednio pozwolenie i jurysdykcję od biskupa Kallera mogli już w "swoim" kościele sprawować służbę Bożą.Zaczął nauczać religii w kwidzyńskich szkołach, pracy tejj było dużo, wspomina, że w okresie największego natężenia miał 58 godzin religii tygodniowo. O. Koźbiał podjął też prace przy porządkowaniu domu przy katedrze, gdzie urządził salę teatralną ze sceną oraz kilka świetlic dla poszczególnych grup ministranckich, których członkowie liczyli już 70 osób.O. Koźbiał wspaniale organizował życie ministranckiej społeczności. Posiadali swój sztandar, na którym patronował im św. Stanisław Kostka, mieli zebrania, wycieczki, szczególnie częste latem, w wakacje; nagrody za pilne służenie, niektóre bardzo wtedy cenne - wycieczki nad morze, w góry; organizował spotkania wigilijne i wielkanocne - opłatek i święconkę, stworzył pokaźną bibliotekę. Organizował przedstawienia teatralne (Jasełka, "Wenancjusz"). Urządził też I komunię św. dla dzieci z Domów Dziecka, przybyłych ze Związku Radzieckiego.Od 1945 roku pracował jako prefekt w Państwowym Gimnazjum i Liceum, o jego pracy bardzo ciepło wyrażają się w swych wspomnieniach byli uczniowie.

na podstawie wspomnień o. Koźbiała zawartych w "Kronice ministrantów Katedry Kwidzyńskiej" oraz wydawnictwa "Katecheci Gimnazjum i Liceum w Kwidzynie" dr Witolda Iwickiego spisała Magdalena Sadkowska.