Stanisław Dudulewicz

Urodził się w 1919 roku. Po zakończeniu II wojny światowej w powiecie Kowel pod administracją władz radzieckich we wsi Bobry był kierownikiem szkoły podstawowej. Został na tym samym stanowisku, na którym pracował przed rokiem 1939. W okresie wojny władze ukraińskie zwolniły go z piastowanego stanowiska. Wtedy nawiązał kontakt z ruchem oporu i został zatrudniony w nadleśnictwie jako kierownik składu drewna przy stacji Turopin z zadaniem prowadzenia wywiadu kolejowego transportu do 1943 roku. Stamtąd z rodzina udał się do Turzyska, a następnie do Kowla. W sierpniu 1943 roku nawiązuje tu kontakt z ruchem oporu i zatrudniony zostaje w magazynie terpentyny jako stróż nocny. Tam także znajdowały się beczki z bronią – magazyn był bowiem punktem przerzutowym broni przez Kowel dla tworzącej się polskiej partyzantki. Z początkiem 1944 roku sztab ruchu oporu kieruje go do bazy w osadzie Kubiczów koło Kowla, powstaje tam w lutym 27 Dywizja Piechoty i AK, gdzie pełni obowiązki kwatermistrza. Po nawiązaniu kontaktu z 54 i 56 Pułkiem Gwardyjskim Armii Radzieckiej współpracują podczas wspólnych walk o Turopin, Turzysko i Kowel. W końcu lipca 1944 roku z wojskiem przekracza Bug i znajduje się na lubelszczyźnie, bierze udział w walkach pod Włodawą.
W sierpniu 1944 roku zgłasza się do władz polskich i przez wydział oświaty w powiecie Krasnystaw zostaje mianowany nauczycielem w szkole powszechnej w Krzywem, gmina Łupiennik, powiat Krasnystaw. W zachowanym przez niego dokumencie Szkolnego Inspektoratu nr 95/44 z dnia 28.08.1944 roku zaznacza się że Stanisławowi Dudulewiczowi: „Uposażenie służbowe zostanie określone po wydaniu przez PKWN odpowiednich zarządzeń”. Po nawiązaniu kontaktu z najbliższą rodziną, która znajduje się w chełmskim, przyjeżdża do niego żona z dwojgiem dzieci. Z rodziną w lipcu 1945 roku wyjeżdża do Lęborka i w gminie Łebień organizuje polską szkołę powszechną. W okresie tworzenia się władz gminnych 13.01.1946 roku zostaje Przewodniczącym Gminnej RN z klucza PPS, do którego wstąpił w połowie 1945 roku. Przyczynił się do zorganizowania Domu Ludowego, sklepu PSS „Społem” i był członkiem Gminnej Komisji Kontroli Społecznej. W szkolnictwie prowadził kursy dla analfabetów i przybyłych tam osadników. Organizuje Ognisko ZNP, a w Lęborku oddział ZNP i zostaje jego pierwszym przewodniczącym. W 1948 roku zostaje przeniesiony służbowo do Lęborka na stanowisko zastępcy inspektora szkolnego i zostaje członkiem Komisji Oświaty PRN. W 1947 roku należał do Komisji Weryfikacyjnej jako członek przed Kongresem Zjednoczeniowym. W lutym 1950 roku obejmuje stanowisko zastępcy dyrektora Liceum Pedagogicznego w Lęborku, a od 01.09.1952 roku jest dyrektorem Liceum Pedagogicznego w Kwidzynie i na tym stanowisku pracuje do roku 1969., do chwili przejścia na emeryturę. W latach 1953-1968 był W TWP Przewodniczącym Zarządu i organizował odczyty oraz uniwersytety powszechne w mieście i na wsiach. Od 1958-1962 roku był radnym PRN pełniąc funkcję Przewodniczącego Komisji Oświaty i Kultury. Od 1974 roku był Przewodniczącym Towarzystwa Miłośników Ziemi Kwidzyńskiej. Za jego kadencji ukazało się szereg regionalnych wydawnictwa. Od 1982 roku był Przewodniczącym Miejskiej Rady Kultury.
Od 1969 roku prowadził miejskie Koło Polskiego Związku Filatelistów. Swoje zbiory filatelistyczne wystawiał na wystawach lokalnych i międzynarodowych.

Zmarł 19 lipca 1993 roku. Pochowany 23 lipca 1993 roku na Cmentarzu Komunalnym w Kwidzynie. Przeżył 89 lat.

Opracowano na podstawie materiałów własnych pracowni regionalnej -  relacji ustnej S. Dudulewicza spisanej przez R. Mechlińskiego