Stanisław Borowiecki

Urodził się w Borysławiu powiat Drohobycz 19 czerwca 1914 roku. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził na kresach wschodnich, na krótko przed wojną ukończył studia na Uniwersytecie Lwowskim. Okupację spędził w Krakowie. W kwietniu 1945 roku rozpoczął pracę w Krakowie, a po wyzwoleniu był jednym z zasiedlających ziemie północnej Polski. Osiedlił się na Mazurach - w Suszu, gdzie był współorganizatorem administracji państwowej na ziemiach odzyskanych a potem w Iławie, gdzie organizował szkolnictwo średnie. Był też organizatorem życia kulturalnego w Suszu i w Iławie, przyczyniając się wybitnie do repolonizacji tych ziem. W 1950 roku przeniósł się do Kwidzyna i zatrudnił się w Publicznej Średniej Szkole Zawodowej jako nauczyciel przedmiotów ekonomicznych. Wkrótce został zastępcą dyrektora szkoły, a od roku szkolnego 1956/1957 został powołany na dyrektora Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej, w 1950 r. przekształconej na Liceum Mechaniczne, w 1952 na Zasadniczą Szkołę Metalowo-Elektryczną, w 1957 na Zasadniczą Szkołę Zawodową, później na Zespół Szkół Zawodowych nr 1 - obecnie Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1. Funkcję dyrektora pełnił przez 20 lat. Z jego inicjatywy powołano do życia Liceum Zawodowe nr 1 o specjalności “obróbka skrawania” oraz “sprzedawca magazynier”. Był nie tylko nauczycielem, dyrektorem szkoły, ale przede wszystkim pasjonatem teatru. 18 grudnia 1954 roku wraz z Ludwikeim Falkowskim, Januszem Hoppe, Ireną Maziarz, Janiną Skoczewską, Pawłem Mądrym i Fryderykiem Woźniaczkiem zorganizował Zespół Teatralny Związku Nauczycielstwa Polskiego im. J. Cierniaka, który dzięki owocnej działalności przez 20 lat, w prawie niezmienionym składzie, stał się zjawiskiem rzadkim i szczególnie godnym uwagi. |“Dowodem, że amatorstwo teatralne nie jest anachronizmem, i że nie musi iść w parze z partactwem, a może stać się szkołą działalności społecznej|” - jak pisał jego prezes, Michał Bielawski. O Stanisławie Borowieckim pisano, że to “człowiek-instytucja”, “człowiek-dynamit” (“Głos Wybrzeża”). Bakcylem teatralnym zaraził się w dzieciństwie od ojca - zapalonego muzyka, profesora gimnazjalnego i działacza Towarzystwa Teatrów i chórów Ludowych. Jako student ekonomii przystał do lwowskiego teatru akademickiego i objeżdżał wsie i misteczka, wdrażając się w grę na scenie. Po wojnie prowadził w Suszu i Iławie teatry szkolne, które odnosiły sukcesy daleko poza granicami swoich powiatów. Po przeniesieniu do Kwidzyna kontynuował swoja teatralną pasję. Pełen wiary w siebie i innych, z optymizmem udzielającym się zespołowi i niepowtarzalnym stylem bycia i pracy. W ciągu 30 lat, od maja 1955 do kwietnia 1986 roku wyreżyserował ponad 30 sztuk teatralnych, a zespół wystapił z ponad tysiącem spektakli i obejrzało go kilkaset tysięcy ludzi w różnych regionach kraju - w województwach olsztyńskim, gdańskim, bydgoskim, łódzkim i wrocławskim. Przedstawienia odbywały się nie tylko w duzych miastach, ale także w małych miastach i wsiach. “Był nie tylko reżyserem, ale wkladał uniform aktorski, stwarzając szereg charakterystycznych ról komediowych. Jeśli trzeba było pomagał aktorom - amatorom charakteryzować się, załadowywać sprzęt do samochodów i wykonywać wiele innych czynności”.
Zmarł 8 kwietnia 1986 roku i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Kwidzynie.

Opracowano na podstawie: "Zeszyty kwidzyńskie. Sylwetki zasłużonych nauczycieli, działaczy oświatowych i związkowych ziemi kwidzyńskiej"; "Zespół teatralny Związku Nauczycielstwa Polskiego im. J. Cierniaka 1954-1974",uzupełnione przez Magdalenę Sadkowską.